13-12-09

De dood in het leven

De dood maakt deel uit van het leven .
Niet zo letterlijk, maar met de dood geconfronteerd worden maakt deel uit van het leven .
Als je zelf dood bent, is er geen leven meer voor jezelf .
En met de dood leven is altijd zwaar en emotioneel .
Bij de dood is het ergste denk ik, het verdriet dat er is bij die dat achterblijven of er nog steeds zijn.
Langs de andere kant doet het ook deugd om verdriet te hebben .
Het is het bewijs dat men de overledene graag zag/had .
Dat deze zal gemist worden bij jezelf .
Dat is iets dat ik ervaar bij ieder overlijden van een dierbare; zelfs mijn honden .

Ik weet dat als je honden hebt, deze minder lang leven dan een mens .
Maar de te voorziene pijn is nog ver weg, en je moet eerst nog een band opbouwen .
Het is geen massosistische neiging, gewoon het leven .
Er zijn in mijn leven al heel wat overlijdens gebeurt.
Dat weet je als je een hobby hebt met honden .
Van mijn eerste nest van zes heb ik er nu nog één .
Al de anderen zijn één voor één vertrokken .
En ik mis ze allemaal nog steeds .
Er zijn nieuwe gekomen, maar dat is niet hetzelfde .
Ik zie ze even graag, maar het is anders .
Ze zijn niet beter of minder goed, het is anders .
En ieder individu is anders, maar ik mis ze allen even erg .

Vandaag de voorlaatste van het eerste nest laten inslapen .
Versleten, gewoon versleten .
Weg kwijnen is misschien iets voor in de natuur .
Maar dat is niet nodig als het anders kan .
Ik weet dat een dier het allemaal anders ervaart, en zich erbij neerlegt .
Hij heeft ook niet afgezien van fysieke pijn .
Maar hij werd zo hulpeloos, terwijl hij ooit zo zelfstandig was .
Hij heeft plaats moeten maken voor jong geweld, de wet van de natuur .
En dat gin hem al niet zo goed af .
Hij paste zich aan, en sleet zijn verder leven als underdog .
Dat was al moeilijk om te aanvaarden voor mij.
Maar dat was beter voor hem .
Maar nu was hij zelf slachtoffer van zijn eigen lichaam die niet meer mee wou .
En de tijd die hij nog zou leven in hulpeloosheid hoeft voor mij niet .
Een dag, een week of een maand.
het zou enkel achteruitgaan tot zijn hart stil zou vallen .
dat is het lot van een sporthond .
De motor blijft draaien, zelfs als alle onderdelen stilvallen .
Dat wist ik .
Maar het is heel hard dit te moeten aanschouwen .
Dan ben ik ergens blij met het vroegtijdig overlijden van andere honden .
Een gevecht, een ongeval of ziekte die er een eind aan maken .

Hij is pijnloos heengegaan .
Dat is het mooie van euthanasie .
En je behoed hem voor het lijden dat hij misschien anders zou gehad hebben .
De goede momenten zullen nog heel zeldzaam geweest zijn .
Mogelijk geen meer .
Het einde zou kwestie van wachten geweest zijn .
Voor hem en voor mij, voor ons .
De strijd zou een verloren strijd zijn, er viel niets te winnen .
Misschien enkel voor ons geweten .
Maar ik heb geen slacht geweten in dat opzicht .
De  minst slechte optie van alle opties .
Dat is geen keuze,.
Dat is het enige doen dat je kan doen .
En dat is voor hem, omdat ik hem graag zie

22:35 Gepost door Siberx in Gedachten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

:s Mijn hondje is 15 jaar en ben bang als de tijd is aangebroken om een beslissing te nemen. De vriendschap die je van zo'n dier(tje) krijgt is heel intens en anders dan vriendschap onder mensen.

Gepost door: maike | 14-12-09

De commentaren zijn gesloten.