11-12-09

Medeleven

Vandaag naar een uitwaart geweest .
Niet om de mensen of hetgeen ze zouden kunnen denken .
Enkel omdat ik er de behoefte aan had .
En als er mensen bij geholpen worden, dan is dat mooier .
De dag van het spijtig gebeuren kon ik mijn medeleven niet op een bevredigende manier overbrengen .
Mogelijk zou dit ongepast geweest zijn, aangezien de aanvaarding van het overlijden mogelijk nog niet gebeurd was .
Er is een verwerkingsprocces op gang gekomen, en ik hoef geen vragende partij te zijn om geholpen te worden .
Want, misschien is zijn medeleven betuigen meer dan enkel zijn medeleven betuigen.
We hebben de behoefte om dat te doen .
Waarom of wat de behoefte juist is kan anders zijn .
Ik kan erin komen dat men het zou doen omdat anders ....
Of gewoon uit medeleven, medelijden, helpen of wat dan ook .
Maar aangezien een behoefte in de kern egoistisch is, zal het altijd een zelfhulp inhouden .
En de zelfhulp kan op zijn beurt positief zijn voor andere mensen ( slachtoffers of naasten van slachtoffers )

Maar dus, ik had er behoefte aan .
En als ik die behoefte heb, dan probeer ik het te doen .
Wat mij dus gelukt is .
Maar ik zit nog steeds met de vraag, waarom had ik die behoefte ?
In eerste instantie weet ik het niet .
Er zijn geen schuldgevoelens aanwezig .
Er is niets van, als dit, hadden we dat of indien het zo zou zijn geweest .
Het zou mij in zekere zin koud kunnen gelaten hebben .
Ik kende de persoon niet, evenmin de famillie .
Ik heb hem waarschijnlijk gezien en misschien even te woord gestaan bij de inschrijving .
Maar het is de black-out .
Ik heb het gevoel dat er meer was dan enkel hem niet kennen.
Het korte contact, dezelfde hobby kunnen voldoende geweest zijn .
Of de wetenschap ( mijn vermoeden ) dat de eerste condelences aan de famillie niet doordrongen, en hun boodschap teniet deed .

Zelf vandaag toen ik de lijkkist zag staan, hoopte ik dat deze teken van leven zou geven, een schijndood .
Waarom zouden mensen die hoop ook niet koesteren ?
Het is eenmaal dat de crematie of tergronde brengen een punt zet achter de hoop .
Dan is het gedaan en is er niets meer te hopen .
Waarom medeleven betuigen als de hoop in stilte wordt gekoestert dat het nog anders kan ?
Ik zit nog steeds met een onbeantwoorde vraag .
Ben ik soms super gevoelig, perfectionist als het om zo een dingen gaat ?
Is het omdat ik de kans niet heb genomen of gekregen om mijn medeleven te betuigen die mij die behoefte bezorgde ?
Is het om iemand of meerdere mensen de loef af te steken ?
Ja, zelf minder mooie redenen durf ik mij te stellen .
Waarom niet ?
Alsof er enkel mooie redenen zouden zijn om iets te doen .
Al weet ik dat het dat niet is, dan zouden mijn beweegredenen gekend zijn .

Soms doet het gewoon goed om iets te doen zonder te weten waarom .
Als je er maar niemand bij bendadeeld .

23:01 Gepost door Siberx in Gedachten | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Misschien voelde je je gewoon op dat moment betrokken bij deze overledene en had je behoefte om er even bij stil te staan? Of misschien is deze periode dat alles een beetje gevoeliger ligt?

Eigenlijk hoeven er geen antwoorden te zijn en deed je het gewoon omdat je er de behoefte aan had.

groetjes...
en ik denk na over de reacties die bij mij zijn gegeven.

Gepost door: maike | 11-12-09

Hoedanook je voelde je betrokken bij die overledene. Je weet niet waarom maar dat hoeft ook niet. Ik begrijp wel dat je voor jezelf graag zou willen weten "waarom" precies. Maar er zijn nu eenmaal zaken die met het menselijk brein niet te begrijpen zijn.
Fijn weekend en bloggroetjes,

Gepost door: Marjan | 12-12-09

Om even bij stil te staan: Misschien had je een band met de overledene vanuit een vorig leven?
Maar nu begeef ik me weer op gevaarlijk terrein hé? ;-)
Bloggroetjes,

Gepost door: Marjan | 12-12-09

Een vorig leven Ik geloof niet in een vorig leven, omdat ik er mij niets van herinner en het nut er dan niet van inzie .
Maar ik kan het ook niet uitsluiten .

Maar ik denk dat het gebeuren voor mij voldoende waarneembaar was in mijn verbeelding om het zelf te ervaren in mijn ervaring, niet het zijne .
En emotioneel heeft het mij voldoende geraakt om er belang aan te hechten .
Zodat ik er mogelijk een respons op nodig had om het bij mezelf te kunnen plaatsen en te verwerken .
Wat dan ook gebeurd is, aangezien het mij in zekere zin rust bezorgde.

Gepost door: Siberx | 13-12-09

De commentaren zijn gesloten.