09-08-09

De pijp uit

Wanneer is men de pijp uit, en wanneer is het echt tijd om te stoppen ?
Dat was zo een vraag die ik me stelde deze week .
Zware week, lange week, kl*te week.
Al vindt ik het ook positief, en het positieve draag ik mee .
Maar men zou te snel het negatieve vergeten, eenmaal het voorbij is .

Het negatieve is uiteraard positief; ook positief.
We weten dat er tekort komingen zijn, en waarschijnlijk zal men daar niets aan kunnen doen in de toekomst .
Maar, men kan proberen.
We weten waar het dik fout gelopen is .
Het begin was al fout voordat de taak mij toegewezen werd.
Het negatieve is, dat de mensen mogelijk een verkeerd beeld van mij hebben.
Juist op de verlopen situatie, maar mogelijk veralgemeend.
En dat kan gevolgen hebben.
In mijn nadeel ?
Ze zullen mij er misschien niet over aanspreken, omdat de fout niet bij mij lag.
Maar er zijn fouten gebeurd uit onwetendheid, te weinig info.
Men moet ook weten wat men moet / kan vragen.

Maar al bij al, vindt ik het een verijkende ervaring.
Lichaamlijk afgebeuld.
Mijn dag zal bestaan uit een zombiefilm.

Maar terwijl ik daar aan het zwoegen was, voel ik mijn vermoeidheid.
Is het werk niet aan het vorderen, en zal het nog lang duren voordat het gedaan is.
1 dag, één uitlijning, werd vier dagen 4 uitlijningen.
En niet van de simpelste, tenminste niet als het helemaal iets anders is dan dat we kennen.
Maar de vermoeidhied was op dag twee er serieus ingekropen.
De klant zette druk en we bleven maar verder zwoegen.
16 uren gezwoegd, ook al was is na tien uren uitgeteld .
Kan men de klant laten stikken? ( de baas gebruikt dat ;-) )
Eenmaal je moe bent, maak je sowieso fouten.
Op sommige momenten ben je er gewoon niet meer bij.
Het is pijn die geen pijn doet in de vorm van pijn, maar je lichaam geeft signalen van dit is de limiet manneke.
En je negeert bij manier van spreken die signalen, je vecht ertegen; onder druk welliswaar.
Maar je hersenen zeggen, je moet stoppen, je lichaam gaat kraken.
Je hersenen zeggen, verder doen, het moet af.
De tweestrijd is aan de gang.
Je vreest de gevolgen als de limiet echt bereikt wordt.
Wat dan ?
De baas zal zeggen, maar je moest het niet doen !
Iedereen weet dat dit paraplu politiek is.
De baas heeft je erin geluisd en verwacht dat de job degelijk afgehandeld wordt.
We doen verder, en stellen ons de vraag, waar is de limiet ?
Als de limiet er is; dan weten wij het.
Ook al is dit geen wetenschap die ik hoef te kennen.
Want, die wetenschap zal je nooit onder controle hebben.

Voordat hij dood was leefde hij nog.
Daar was de limiet .

09:11 Gepost door Siberx in Gedachten | Permalink | Commentaren (6) | Tags: dood, vermoeidheid, limiet, tweestrijd, geestelijk |  Facebook |

Commentaren

awel dan hoop ik dat je vandaag verwent wordt! :-)

groetjes

Gepost door: maike | 09-08-09

verwend dag Ik zal mijn knuffels wel opeissen.
Ook al ben ik het ook verschuldigd door mijn langere afwezigheid.
Het zal een wisselwerking worden.
Knuffelen is ontspannen :-)

Gepost door: Siberx | 09-08-09

wat erg: Je vraagt je af hoe je zo kunt afzien. tjonge tjonge toch t'is wreed in de werkwereld.
En ik die dacht dat een ' strijder van het licht'onverwoestbaar was. Was ik daar eventjes verbaasd,een gewone sterveling te horen verkondigen bek-af te zijn. Goed uitrusten zou ik aanraden en de baas......... groeten van diane

Gepost door: diane | 09-08-09

Bij leren We leren alle dagen bij .
En ja, ik denk dat ik niet onsterfelijk ben alsook onvermoeidbaar .
Maar dat bewijs heb ik nog niet.

Gepost door: Siberx | 09-08-09

Heu Van het vermoeid zijn heb ik wel het bewijs . ;-)

Gepost door: Siberx | 09-08-09

:-)

Gepost door: maike | 09-08-09

De commentaren zijn gesloten.